Doğumdan Sonraki Hayat

[DeDe]

Şöyle bir öykü var;

Hamile bir kadının karnında iki bebek konuşuyor, biri imanlı diğeri imanlı değil.

Biri diğerine soruyor: Sen hayata inanıyor musun?

İmanlı: Tabiki, doğumdan sonra bir hayat olduğunu herkes biliyor... Biz buradayız çünkü ilerde (doğumdan sonra) olacaklara hazır olmalıyız, güçleniyoruz.

İmanlı olmayan: Bunların hepsi saçmalık! Doğumdan sonra hayat falan yok!... Yani doğumdan sonraki hayatı düşünebiliyor musun? Nasıl bir hayat olabilir ki?

İmanlı: Herşeyi tam ayrıntılarıyla bilmiyorum ama orada ışık, sevinç olacak. Mesela kendi ağzımızla yemek yiyebileceğiz.

İmanlı olmayan: Bu çok komik! Bizim kendi göbek bağımız var, onun sayesinde besleniyoruz ve oradan hiç kimse geri gelmedi! Doğumdan sonra hayat bitiyor!

İmanlı: Hayır! Ben doğumdan sonraki hayatın tam olarak nasıl olduğunu bilmiyorum ama şunu biliyorum ki, doğumdan sonra anneyi göreceğiz ve o bizimle ilgilenecek.

İmanlı olmayan: Anneye mi? Sen anneye mi inanıyorsun? Nerede o?

İmanlı: O heryerde, o bizim etrafımızda, onun sayesinde biz yaşıyoruz. Onsuz biz hiçiz.

İmanlı olmayan: Tam bir saçmalık! Ben anne falan görmedim, belli ki yok!

İmanlı: Ben buna katılmıyorum! Çünkü etrafta sessizlik olduğunda onun şarkı söylediğini duyabiliriz ve bizi okşadığını hissedebiliriz. Ben inanıyorum ki bizim gerçek hayatımız doğumdan sonra başlayacak.

Kaynak: http://www.dailymotion.com/video/xkqjw2_sizanlar-bolum-2_shortfilms

[KHS38]

Ahiretin icin ne yaptin?

[Metrajzede]

Allahuteala hazretleri bütün ruhları yaratıpta huzurunda topladığında ( Hz. Adem'den kıyamete kadar gelecek son kişinin ruhuna kadar ) soruyor : "Elestü birabbikum" yani " Ben sizin Rabbinizmiyim ?" Ruhlardan hiçbir ses gelmiyor. Tekrar soruyor Rabbimiz " Ben sizin Rabbinizmiyim ?" yine ses yok. Çünkü bu sorunun cevabını bilmiyoruz. Üçüncü kez sorulunca bu soru derinlerden bir ses geliyor "BELA" yani "EVET". Bu sesin üzerine bütün ruhlar hep bir ağızdan "BELA-EVET" diyor ve o anda Rabbimize teslim oluyor müslüman oluyoruz. "GALU BELA" türkçe karşılığında "EVET DEDİLER" demektir. İşte biz de daha beden giydirilmeden EVET diyerek Rabbimizi kabul etmiş ve BELA dediğimiz günden itibaren müslüman olmuşuzdur. Peki o derinden gelen ses kimin sesiydi ? Kim bize yol gösterici oldu da Rabbimizi kabul etmemize vesile oldu ? İşte o ses Hz. Muhammed (s.a.v.) Efendimiz'in sesiydi. Onun içindir ki Allahuteala bir hadis-i kudside şöyle buyurmuştur : "Levlake levlake lema halagtul eflak" "Habibim sen olmasaydın ben zerreyi dahi yaratmazdım". Eğer Efendimiz (s.a.v.) o sözü bize söylemeseydi bizim şu an müslüman olmamız bir kenara Allahuteala bize beden giydirmeyecek ve kendisine kul olma şerefine erişemeyecektir. Burda Rasul-i Ekrem (a.s.) Efendimiz'e ne kadar teşekkür etsek ne kadar ona saygı ve sevgimizi ifade etmeye kalkışsakta sizde hak verirsinizki yetersiz kalacaktır. Bize düşen Allahuteala'ya sonsuz hamd ve şükür, Efendimize 'de (s.a.v) vefa borcumuzu ödemektir.


Sevgili Peygamberimiz,"her doğan çocuk İslam fıtratı üzerine doğar.Ancak anne-babası onu ya Yahudileştirir ya Hristiyanlaştırır yada Mecusileştirir (Yani hangi dinden iseler çocuğu da o dine çevirirler)" buyurmuştur

Kendi yorumum : Yazı (hikaye her neyse) vermek istediği mesajı yanlış benzetmeyle yapmıştır ki ALLAH muhafaza resmen anneyi,ALLAH'a şirk koşturmuşlar..

Bütün ruhlar,Galu Belada ALLAH'ı Rab bilip iman etmişlerdir.Sevgili Peygamberimizin buyurduğu üzere her canlı İslam fıtratı üzere doğmaktadır.Anne karnında imansızlık gibi bir durum söz konusu olabilir mi ?ALLAH'ın var olduğunu göstermek için çok daha güzel örnekler sunulabilirdi

[Aykut38]

Demek istediğini anladım Murat abi ama burda anneyi İlahlaştırmaktan ziyade mesajı uygun vermek için bi teşbih yapışmış. Teşbihte hata olmuş ama mesajın nasıl alındığı önemli değilmi?? Bence çok ince bi mesaj var hikayede. yoksa tabikide bütün bebekler müslüman doğar.